دلنوشته های دختر فصل برگ ریزان

   انتخاب درست                

زنی از خانه بیرون آمد و سه پیرمرد را با ریش های بلند جلوی در دید.

به آنها گفت:"من شما را نمی شناسم ولی فکر می کنم گرسنه باشید.بفرمایید داخل تا چیزی برای خوردن به شما بدهم."

آنها پرسیدند:"آیا شوهرتان خانه است؟"

زن گفت:"نه،او به دنبال کاری بیرون رفته"

آنها گفتند:"پس ما نمی توانیم وارد شویم"

عصر وقتی شوهر به خانه برگشت،زن ماجرا را برای او تعریف کرد.

شوهرش به او گفت:"برو به انها بگو شوهرم آمده،بفرمایید داخل"

زن بیرون رفت وآنها را به خانه دعوت کرد.آنها گفتند:"ما با هم داخل خانه نمی شویم."

زن با تعجب پرسید:"چرا؟" یکی از پیرمردها به دیگری اشاره کرد وگفت:"نام او،ثروت است."و به پیرمرد دیگر اشاره کرد وگفت:"نام او،موفقیت است ونام من عشق است.حالا انتخاب کنید که کدامیک از ما وارد خانه شویم؟"

زن پیش شوهرش برگشت و ماجرا را تعریف کرد.شوهر گفت:"چه خوب،ثروت را دعوت کن تا خانه مان پراز ثروت شود."ولی همسرش مخالفت کرد وگفت:"چرا موفقیت را دعوت نکنیم؟"

عروس خانه که سخنان آنها را شنید،پیشنهاد کرد:"بگذارید عشق را دعوت کنیم تا خانه پر از عشق ومحبت شود."

مرد وزن هردو موافقت کردند.زن بیرون رفت وگفت:"کدام یک ازشما عشق است؟او مهمان ماست."

عشق بلند شد و ثروت موفقیت هم به دنبال او راه افتادند.زن با تعجب پرسید:"شما دیگر چرا می آیید؟"

پیرمردها با هم گفتند:"اگر شما ثروت یا موفقیت را انتخاب می کردید بقیه نمی آمدند.ولی هرجا که عشق است ثروت و موفقیت هم هست."

سلام وب عزیزم.میدونم باهام قهری.میدونم خیلی وقته سراغت نیومدم.ولی خودت حال وروزمو میدونی.نمیگم نوشتن دل شاد و آروم میخواد نه.چون یادمه قبلا هروقت دلم میگرفت،هروقت دلم تنگ میشد ودنبال یه همزبون میگشم،دنبال یکی که سنگ صبورم باشه وحرفای دلمو بشنوه،میومدم سراغ خودت یا دفتر خاطراتم.ولی الان مدتیه حتی حس نوشتنم ندارم.نه برای تو نه برای دفترم.نمیدونم شاید دیگه نمیتونم بنویسم یا شایدم فکر میکنم یه چیزایی هست که بهتره برای همیشه ناگفته بمونه؛یه عالمه حرف با یه دنیا سوال بی جواب...

شده گاهی درست اون زمانی که فکر میکنی همه چی داره اونجوری میشه که تو میخواستی  یهو همه چی بهم بخوره؟

شده اتفاقایی برات پیش میاد که هیچوقت انتظارشو نداشتی؟

شده یه وقتا مشکلات اونقد بهت فشار بیاره که حس کنی به آخر خط رسیدی و دیگه هیچ راهی نداری؟

شده یه وقتا حس کنی زندگی با تمومه قشنگیاش دیگه برات معنی نداره؟

شده یه چیزی اونقد فکراتو مشغول کنه که زمان از دستت در بره و یه وقتی به خودت بیای که نفهمی الان چه وقتی از روزه و کجای این دنیایی؟

شده به این نتیجه برسی که این موقعیتی که خدا بهت داده و خیلیا آرزوشونه که به جای تو باشن برات هیچ جذابیتی نداشته باشه؟

شده سعی کنی بخندی تا همه ی غمهاتو تو دلت نگه داری اگه شانس بیاری و چشات زرنگتر از تو نباشن و غم مخفی تو دلتو لو ندن؟

..................................

آره مهربونا،همه این حسایی که گفتم مدتیه مثل خوره افتاده به جونمو از درون داغونم میکنه.گاهی شاد شادم واز دو جهان دلشادم؛گاهی هم یه دنیا غم تو دلم سنگینی میکنه.البته سعی میکنم با این احساسات و احوال ضد ونقیضم کنار بیام وتکلیف خودمو روشن کنم؛ولی خوب که فکر میکنم می بینم با این اتفاقایی که برام پیش اومده چه بسا هرکس دیگه ای هم به جای من بود بدتر از اینی میشد که من شدم...

ولی با تموم این احوالات وفکرای آزار دهنده، هنوز یه چیزی ته قلبم هست که به زندگی امیدوارم میکنه ونمیذاره از پا بیفتم وکم بیارم واون چیزی نیست جز یاد ونام اونی که همیشه وهمه جا همراهمه و هیچوقت ازم خسته نباشه حتی اگه بدترین آدم دنیا بشم.خداجونم همیشه دوستم داره و هوامو داره ونمیذاره که زمین بخورم و هرگز یادم نمیره که:

اگه تنهاترین تنهایان شوم باز هم خدا هست؛او جانشین تمام نداشته های من است.

پس به امید خودت یا قاضی الحاجات ویا ارحم الراحمین

یاحق.

سلام آقاجونم.سلام آقای تموم خوبیها و مهربونیا .آقاجونم هشت هشت هشتاد و هشت تولدتو تبریک میگم

. آقاجون امسال لحظه تحویل سال وقتی چشمم به این تاریخ زیبا و این مقاربت پر یمن و برکت تو تقویم افتادم این تقارن هشتی ها را به فال نیک گرفتم و از خدا خواستم به حق خودت امسال را سال خوبی برا همه مردم بگردونه. خدا را شکر من یکی که به سهم خودم تا اینجای سال راضی بودم و امیدوارم روزای بهتری هم پیش رو داشته باشم.

سلام دوستای جوووووووووووووووووون جونی خودم .خوبین ؟

وااااااااای اونجوری نیگام نکنینتو رو خدا خب بابا شرمنده. میدونم خییییییییییییلی دیر به دیر آپ میکنم. ولی باور کنین سرم شلوغه. آخه یه تغییراتی تو زندگیم رخ داده.

نه...نه از اون خبرا نیست.فعلا رد پای اونی که منتظرشم بیاد تو زندگیم پیدا نشده.بعد از این تابستونی که حسابی بیکار بودم و کلافه از اینهمه روزمرگی خداجونم بازم مثل همیشه به این بنده سراپا تقصیرش نیم نگاهی از سر لطفش کرد وبازم منو شرمنده خودش کرد.

سه ماهی بود که فارغ شده بودم و دنبال کار میگشتم که بالاخره اوایل مهر بود که کار پیدا کردم.خدا را شکر کارم هم خوبه.سرپرست بخش کنترل کیفی مواد غذایی تو یه شرکت تولیدی.

این خبر اولم بود ولی خبرای خوبم به همینجا ختم نمیشه یه خبر دیگه

تازه دو-سه ماهی بود که دیگه از عنوان دانشجو با تمام خوبیها وبدیهاش فاصله گرفته بودم و فکر نمیکردم دیگه لااقل به این زودیها دوباره به این عنوان شریف ملقب بشم.ولی خدا را شکر در اوج نا امیدی ارشد قبول شدم والان یه ماهی هست مشغول طی کردن پله های ثرقیم.

پس گلمنگلیها بهم حق بدین که کمتر وقت دارم آپ کنم.ولی قبول دارم.یه کوچولو هم کم لطفی از خودمه.

با همه این حرفا یادتون نره دوستووووووووووون دارم.

بيا وقتي براي عشق هورا مي كشد احساس

به روي اجتماع بغض حسرت گاز اشك آور بريزيم

بيا با خود بينديشيم

اگر يك روز تمام جاده هاي عشق را بستند

اگر يك سال چندين برف بي كسي باريد

اگر يك روز نرگس در كنار چشمه غيبش زد

اگر يك روز شقايق مرد

تكليف دل ما چيست؟

ومن احساس سرخي مي كنم چنديست

و من از چند شبنم پيشتر خوابم

نزول عشق را ديدم

چرا بعضي براي عشق دلهاشان نمي لرزد

چرا بعضي نمي دانند كه اين دنيا به تار موي يك عاشق نمي ارزد

چرا بعضي تمام فكرشان ذكر است؟

ودر آن ذكر هم ياد خدا خاليست

و گويي ميوه اخلاصشان كال است

چرا شغل شريف و رايج اين عصر رجالي است؟

چرا در اقتصاد راكد احساس اين مكاره بازان صداقت نيز دلالي است؟

كاش مي شد لحظه اي پرواز كرد

حرفهاي تازه را آغاز كرد

كاش مي شد خالي از تشويش بود

برگه سبزي تحفه ي درويش بود

كاش تا دل مي گرفت و مي شكست

عشق مي آمد كنارش مي نشست

كاش با هر دل، دلي پيوند داشت

هر نگاهي يك سبد لبخند داشت

كاشكي لبخندها پايان نداشت

سفره ها تشويش آب و نان نداشت

كاش مي شد ناز را دزديد و برد

بوسه را با غنچه هايش چيد و برد

كاش ديواري ميان ما نبود

بلكه مي شد آن طرفتر را سرود

كاش من هم يك قناري مي شدم

در تب آواز جاري مي شدم

بال در بال كبوتر مي زدم

آن طرفها هم كمي سر مي زدم

با پرستوها غزلخوان مي شدم

پشت هر آواز پنهان مي شدم

كاش همرنگ تبسم مي شدم

در ميان خنده ها گم مي شدم

آي مردم من غريبستانيم

امتداد لحظه اي بارانيم

شهر من آن سو تر از پروازهاست

در حريم آبي افسانه هاست

شهر من بوي تغزل مي دهد

هر كه مي آيد به او گل مي دهد

دشت هاي سبز، وسعت هاي ناب ، نسترن نسرين شقايق آفتاب

باز اين اطراف حالم را گرفت

لحظه پرواز بالم را گرفت

مي روم آن سو تو را پيدا كنم

در دل آيينه جايي وا كنم